Al jong depressief

Ik weet het nog precies. Ik was 14. Ik zat op de middelbare school. School haatte ik en kon ik niet verdragen. Overleven, bestaan, meer niet. Een best wel mensonwaardig leven. ‘s Ochtends als een hoopje in bed blijven liggen omdat ik niet naar school wilde. Ik kon het gewoon niet. Het was daar te naar en te verschrikkelijk. Een depressie die toen al om de hoek kwam kijken, als 14-jarig meisje. Even een beetje naar de achtergrond gegaan op mijn 15de maar op mijn 16de kwam de depressie weer keihard naar de voorgrond en hoe. Om de antidepressiva kon ik niet meer heen. Om alles kon ik wel huilen, wat was het leven ondragelijk en zwaar. En school was er gewoon nog. Een vreselijke school met een klas zonder aansluiting, zonder vrienden. Elke pauze alleen. Huilen op de wc. Hoe kon ik op zo’n jonge leeftijd het leven al niet meer zien zitten en aan de dood denken? Alles kan, op welke leeftijd dan ook. Lang niet elke situatie voldoet aan het standaard beeld dat men heeft. Bij mij was de middelbare school een trigger denk ik. Het was teveel en te zwaar. Je vecht en blijft vechten voor een menswaardiger en dragelijker leven. Hopende op een minder uitzichtloos bestaan. Er zijn geen garanties dat het lukt. Iedereen die strijdt tegen een depressie vind ik zo dapper! 

Ga er maar aan staan…. Ook ik blijf er vatbaar voor en heb wel eens een terugval gehad. Maar ik vecht door. Knuffels voor jullie dappere strijders.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s