Ontgroening – zo niets voor mij


Ik weet het nog precies. Het was 2006, ik was 21 en mijn ouders leek het een leuk idee dat ik bij een studentenvereniging zou gaan om alvast wat mensen te leren kennen als ik in Utrecht ging wonen.
Ik moet ze even noemen om mijn verhaal te verduidelijken, wil ze verder ook niets kwalijk nemen want ik weet dat ze het zeiden met de beste bedoelingen. Wel had ik altijd al gezegd dat ik het ontgroenen/de ontgroening iets belachelijks en raars vind en ik snapte nooit waarom het niet op een ándere manier kon. Meerdere keren heb ik uitvoerig uitgelegd dat het hebben van een vast groepje me wel leuk leek, maar alles eromheen en het ontgroenen stond ik gewoon echt niet achter. Ik wilde niet aan die onzin meedoen.

Ondanks mijn tegenstribbelingen, moest ik me inschrijven bij een vereniging. Bij de ene was geen plek meer dus ik dacht: “Yes, daar kom ik mooi onderuit!!” *opluchting* Maar helaas moest ze zo nodig zeggen dat er bij een andere vereniging nog wel plek zou zijn. En ja hoor, daar was nog plek… vervolgens kreeg ik een paklijst in m’n handen gedrukt en moest ik allerlei dingen inpakken en rare dingen gaan kopen waar je een eigen interpretatie aan kon geven. Vanaf dat moment dacht ik al “what the **** is dit….???” Ergens wilde ik mijn ouders ook niet teleurstellen en ik wist dat zij erop zouden toezien dat ik deelnam aan de ontgroening en dat deed ik dan ook. 11 dagen, 6 dagen een kampweek en 5 dagen doorbrengen op de sociëteit kortgezegd. Zal hier verder niet over uitweiden omdat het ook niet mag of zo.. Het gaat voor mij om andere dingen.

Toen ik begon aan de ontgroening, zat ik ook nog eens onder de acné op mijn gezicht. Ik zag er niet uit, mijn huid was er heel slecht aan toe. Daar zat ik dan, op een rijtje met allemaal mede-ontgroeners. En de eerste 6 dagen mocht je niet eens douchen, hooguit je tanden poetsen. Ik was al kwetsbaar, onzeker, verlegen, niet bepaald het studentenvereniging-type.. Dat riep ik altijd al. En zo’n persoon als ik valt op ondanks dat ik juist zo onopvallend mogelijk probeerde te zijn. Eigenlijk wilde ik er op dag 1 al mee stoppen maar hoe verder ik kwam, hoe meer zonde ik het vond om op te geven en dus zette ik door net zoals op de middelbare school. Toen ik mezelf weer in de spiegel kon zien na die 6 dagen kamp, moest ik huilen vanwege m’n eigen gezicht. Ik schrok er gewoon van hoe ik eruit zag. Al die pukkels, al dat bloed, wat was mijn huid slecht.. Weer een moment dat ik dacht, “ik stop ermee, ik trek dit niet meer”.

Op het moment dat de 11 dagen voorbij waren, was het ‘tijd’ om een jaarclub te gaan vormen. Één avond per week waarop je elkaar (nog) beter kon leren kennen en maar moest zien te regelen dat anderen met jou in de jaarclub wilden. Hoe moest ik dat in godsnaam doen?? Ik was daar niet zo mee bezig, moest ik me dan anders en leuker voordoen of zo? Was ik niet al leuk en goed genoeg? Ik dacht dat ik een ‘deal’ had met 2 meisjes, dat we sowieso met z’n drieën in de jaarclub zouden gaan en er dan nog wat anderen bij zouden zoeken. Zat tijdens het kamp bij ze in de groep en sliep bij eentje tijdens de binnenweek. Maar dat had ik dus mis. Na een weekend hoorde ik via via dat ze al een jaarclub hadden gevormd zonder mij.. Serieus? Is dit hoe meisjes kunnen zijn, dacht ik? Is dit hoe jullie met mij omgaan? Jullie kunnen het mij niet eens persoonlijk vertellen? Achterbaks gedrag. Uiteindelijk waren er nog 6 mensen over zonder jaarclub. Niet het gebruikelijke aantal maar het was iets. Ergens wilde ik toch iets overhouden aan die stomme, belachelijke ontgroening.. dat het niet allemaal voor niets was geweest. Maar nee, dit ging ook niet werken. De meesten zegden hun lidmaatschap op, er viel geen groepje meer te vormen dus ik zegde ook m’n lidmaatschap op. Daar stond ik dan, met lege handen. Van tevoren had ik gesmeekt dit niet te hoeven meemaken maar het was toch gebeurd. Weer een teleurstelling, een slechte ervaring, een gebeurtenis waardoor ik eerder alleen maar nog onzekerder en kwetsbaarder werd. 

Weer een ervaring die me zeker niet hielp. Alsnog kende ik hier niemand maar ging ik hier wel wonen. Het zorgde ervoor dat ik heel veel jaren eenzaam ben geweest en me zo rot heb gevoeld. Altijd maar weer ‘s avonds voor de TV, hopelijk was er iets leuks op TV want ik wist nog niet van en had nog geen Netflix. Niemand had ik om mee te praten of om iets mee te doen. Zo graag had ik dat gewild maar het was er niet. Ik was alleen, heel veel alleen. Zoveel ging er in me om maar er was niemand om het mee te delen. Dit alles heeft zeker z’n littekens achtergelaten.

2 reacties op “Ontgroening – zo niets voor mij

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s